Građani Nevesinje prisjećaju se jednog od najstravičnijih datuma u svojoj istoriji kada su muslimanski fanatici, pripadnici tzv. Armije BiH izvršili pokolj u selu Žuberin. Žrtve su bili civili - žene i teško pokretni starci koji su masakrirani na kućnom pragu, u podrumima, u krevetima i u bolesničkim posteljima. Bilo je to 11. novembra 1994. u sklopu mitrovdanskih napada koje su džihadisti planski izvršili sa ciljem okupacije čitave opštine Nevesinje želeći po ustaljenoj praksi, da veliki pravoslavni praznik pretvore dan strave i užasa.
Mitrovdan je sa jedne strane u Nevesinju veoma značajan dan. U dve Mitrovdanske ofanzive 1992. i 1994. Nevesinje se uspješno branilo od višestruko brojnijeg neprijatelja. Svetom arhijerejskom liturgijom, lomljenjem slavskog kolača, pomenom i polaganjem cvijeća na spomen obilježja u Nevesinju su obilježene Mitrovdanske bitke, Dan opštine Nevesinje i krsna slava Opštinske boračke organizacije.
Sveti Dimitrije se sa posebnim poštovanjem obilježava u Nevesinju jer su pripadnici Nevesinjske brigade osujetili planove muslimanskih agresora i spriječili genocid koje su neprijatelji pokušali da počine nad nevinim civilima. Grad je odbranjen a srpska vojska je dala lekciju suprotnoj strani kako se časno bori i brani o čemu svjedoči i činjenica da na suprotnoj stranije nije bila nijedna civilna žrtva.
Sa druge strane, muslimanski vojnici, ti vječiti gubitnici na bojnom polju i dobro poznate kukavice, po ustaljenom običaju svoju snagu su iskazali nad nevinim srpskim civilima - nepokretnim staricama, slabovidim i bolesnim ljudima. Muslimanske jedinice tada su pucale i po sanitetskom vozilu, ubile ranjenika i ranile medicinsku sestru a potom je meta napada bilo selo Žuberin, smješteno u opštini Nevesinje. Izvršili su 11. novembra 1994. napad na selo udaljeno kilometrima od borbenih linija u kojem nije bilo nikakvih borbenih dejstava prilikom čega su mačetama i hladnim oružjem poubijali sve što su zatekli.
NEZAMSLIVE TORTURE NAD CIVILIMA
Selo Žuberin koje je do pre rata brojalo 40 duša zbrisano je u trenu a bezumnici i krvoloci nisu štedjeli baš nikoga. Sve žrtve su bile starije dobi i ubijene su klanjem i masakriranjem i to nakon stravičnih tortura. Selo je do temelja spaljeno a sva pokretna imovina je opljačkana i uništena. Muslimanski civili - žene i maloljetnici iz susjednih muslimanskih sela su takođe aktivno učestvovali u ovom zločinu. Sva stoka, seno i sve dragocenosti su opljačkane i odnešene u muslimanska sela. Neposredno prije pokolja muslimanska vojska je na Gnjilom Brdu izvršila masakr nad sanitetskom ekipom koja je prevozila teško ranjenog Srbina. Tada je ubijen sanitetlija Radivoje Radulović, te vozač Gojko Krnjeušić dok je teško ranjeni Nenad Šipovac mučen pa živ zapaljen. Napad je sa teškim povredama preživjela medicinska sestra Borika Mitrić.
Onda je napadnuto selo Žuberin, mjesto udaljeno od bilo kakvih ratnih linija, gdje nisu vođena nikakva borbena dejstva i gde su bili samo civili. Čak i muslimanska strana je priznala da je u selu zatekla samo stare civile i žene, od kojih su neki bili nepokretni. Ipak, to zlikovce nije spriječilo da muče, zlostavljaju i na bestijalan način masakriraju nevine. U porodičnoj kući muslimanski zlikovci su okrutno ubili staricu Darinku Čabrilo, staru 66 godina, dok je njen muž Vid tom prilikom ranjen ali je uspio da pobjegne i izvuče se iz sela.
Tešku sudbinu imao je i civil Milosav Čabrilo /55/ kojeg su ritualno ranili pucavši mu u obe noge a potom ga tako ranjenog mučili zlostavljali pa ubili pucanjem u glavu. Ušavši u kuću starca Lazara Čabrila koja je bila puna civila, muslimanski zlikovci su počinili nezamisliv masakr. Nedužnog čovjeka su mučili i maltretirali iako su vidjeli da se radilo o nepokretnom starom čovijeku koji je bio teško bolestan zbog čega nije ustajao iz postelje. Žene su počele da vrište i zapomažu a muslimanski vojnici su zapucali na njih prilikom čega je ubijena starica Mara Čabrilo /73/, dok je ranjena Slavojka Čabrilo. U ostavi su se nalazile Joka, Nada i Zora Čabrilo koje su zlostavljane i opljačkane. U selu Rabina zlostavljana je i masakrirana Radojka Puhalo, stara 72 godine. Kuća je potom opljačkana i zapaljena. Ubijen je i mještanin Savo Rul, star 46 godina.
Zapaljena je zgrada osnovne škole, kao i veliki broj kuća, društvenih i pomoćnih objekata. Zlikovci nisu štedeli ni životinje pa su zapalili veći broj stoke, krava i domaćih životinja.
Tridesetak civila, žena i djece srpske nacionalnosti je zarobljen, oni su zlostavljani i mučeni a muslimanski ekstremisti su imali u planu da ih pogube i masakriraju. Samo brzom akcijom pripadnika VRS spriječen je još veći masakr i zarobljeni civili su spašeni. Preživjeli Srbi su svjedočili da su zarobljenima stavljali nož pod grlo i prijetili silovanjem i klanjem. Muslimanski vojnici su vodili srpske civile ispred sebe koristeći ih kao živi štit.
Nakon zarobljavanja u logoru su mučeni pa izmasakrirani Slobodan Pudar /24/, Mirko Simić /35/, Miljan Radulović /20/ i Risto Čolović /38/. Oni su zlostavljani i rutalno mučeni, pronađeni su sa tragovima mučenja, sa posekotinama, bez jednog ili više ekstremiteta i sa teškim ozledama. Nesrećnom Mirku Simiću /35/ su džihadisti odsjekli glavu.
KOMŠIJE IZ SELA ŽULJA SE NAJVIŠE ISTAKLI U ZLODJELU
Među napadačima prepoznali su i komšije iz susjednih sela sa kojima su odrasli i išli u škole. Među njima je najviše bilo muslimana, mještana sela Žulja, koji su još 1992. uzeli oružje u ruke i krenuli u pokolj srpskih civila. Žulja je tako ostalo sinonim pogažene komšijske riječi, čiji su mještani odigrali neslavnu ulogu i za šaku bisera, za koju skupu haljinu, nakit i dragocenost prodali čast i obraz. Muslimani, i muškarci i žene, iz sela Žulja, učestvovali su pljačkanju komšijskog srpskog sela, zlostavljanju i masakriranju nevinih civila.
Posebno je interesantno što su upravo mještani Žuberina, Srbi, čuvali i štitili 1992. svoje komšije da bi im oni dvije godine kasnije vratili na ovakav način.
Selo Žuberin je stradalo i tokom Drugog svjetskog rata (1941-1945) kada su prve komšije muslimani, integrisani u fašističke jedinice, počinile teške zločine. Muslimani iz sela Žulja su se i u Drugom svjetskom ratu pokazali kao dželati koji su počinili teška zlodjela nad srpskom nejači. Besomučno su civile bacali u jame a žene i djevojčice silovali. Pet decenija kasnije - počinioci isti, žrtve iste!
Nevesinje je svo vrijeme rata bilo "grad spasa" koje je u svoje okrilje primilo desetine hiljada izbjeglica prognanih iz Konjica, Mostara i drugih dijelova Hercegovine. Ipak, mnoga sela i sam grad su bili meta napada muslimanskih fanatika svo vrijeme rata a već na Vidovdan 28. juna 1992. počinjen je jedan od težih zločina na ovim prostorima.
Prema podacima udruženja žrtava, sa području opštine Nevesinje je ubijeno stradalo 540 lica srpske nacionalnosti. Najmlađa registrovana žrtva je imala 8, a najstarija 92 godine. Među žrtvama muslimanske agresije na Nevesinje je bio veliki broj žena, starih i nemoćnih osoba kao i šestoro djece. Ubijena je i žena u poodmakloj trudnoći. Prvi napadi agresora na Nevesinje započinju još u proljeće i ljeto 1992. sa ubistvima srpskih civila. Mnoga srpska sela u kojima nije bilo nikakvih ratnih dejstava postaju poprište bezumnih razaranja i ratnih zločina a pripadnici tzv. Armije BiH u svojim krvavim pohodima nisu štedeli baš nikoga! Žrtve su nabijane na kolac, bacane u Neretvu, odsecane su im glave, ruke, noge a posmrtni ostaci mnogih civila do danas nisu pronađeni.
Uprkos brojnim dokazima i izjavama svedoka, za stravične zločine nad srpskim stanovništvom u Nevesinju do danas niko od pripadnika tzv. Armije BiH nije procesuiran niti osuđen! Sud i Tužilaštvo BiH ignorišu i zataškavaju ove strašne zločine nanoseći tako porodicama žrtava još veću bol i patnju.
Коментари
Постави коментар