Batkuša, pitomo mјesto u plodnoj Posavini, čuveno po mirnim sokacima i prirodnim ljepotama, a nadasve dobrim ljudima, nekako je oduvijek važilo za simbol mirnog i dostojanstvenog seoskog života. Njene oranice, livade i porodična ognjišta svjedočili su o životu generacija koje su tu rađale, odrastale i stvarale. Međutim, pre samo 29 godina, ovaj mirni posavski kraj pretvoren je u poprište žestokih napada hrvatske vojske i mjesto na kojem su počinjeni neki od najtežih ratnih zločina. Iza ljepote ovog kraja ostale su bolne uspomene, ugašeni životi, razoreni domovi i sjećanja koja ni vrijeme ne može da izbriše.
Šamac sa tugom dočekuje svaki 10. novembar jer ovaj datum budi najtužnija osjećanja među samim građanima, naročito među mještanima Batkuše. Tog hladnog jesenjeg dana 1992. godine, suze, vrisci i jauci orili su se čitavim Šamcem. Plakale su i Sava i Bosna, plakala je čitava Posavina...
Svirepo ubistvo dvogodišnje djevojčice Dejane Đaković i njene majke Dragice Đaković koja je bila u poodmakloj trudnoći, predstavljaju simbol nekažnjenog zločina, varvarstva i ratnog užasa koji je devedesetih godina prošloga vijeka pogodio srpski narod Posavine. Bio je to samo jedan u nizu ratnih zločina koji su počinili pripadnici hrvatske vojske, u periodu od 1991. do 1995. tokom oružane agresije na Republiku Srpsku.
Dok je porodica Đaković sa nestrpljenjem iščekivala dolazak na svijet jednog novog života, ratne oluje već su uveliko tinjale posavskim krajem. Fijuci granata, odjeci bombi i neprestana pucnjava postali su svakodnevna pojava u životima svih stanovnika. Pa ipak, majka Dragica i otac Mitar trudili su se da i sebi i svojoj mezimici Dejani obezbjede koliko-toliko normalan život i da je zaštite od svih razaranja kojima su njihovo mjesto, njihov grad i država bili izloženi.
Šamac je napadnut od hrvatskih oružanih snaga još u aprilu 1992. godine, bio je neprestano bombardovan i razaran a hrvatske granate, projektili i zločinački meci ubijali su i Srbe i Muslimane-Bošnjake i Hrvate..i žene i djecu i stare, nemoćne. Civili su i masakrirani, strijeljani po kućama tokom diverzantskih upada hrvatskih snaga.To je bio klasičan vid terorisanja stanovništva, čist primer agresije i ratnog zločina protiv civilnog stanovništva.
Nažalost, osvanuo je i taj crni 10. novembar 1992. godine. Mete hrvatske vojske bili su civilni objekti, srpska sela, naselja i civili - žene, deca... Na svom kućnom pragu u selu Batkuša tog hladnog, jesenjeg dana prekinuta su tri života - ubijene su dvogodišnja Dejana Đaković i njena majka Dragica koja je bila u šestom mjesecu trudnoće. Dakle, Dragica je ubijena sa svojom ćerkicom i svojim nerođenim djetetom koje voljom nekih zlih i bezumnih ljudi nikada nije ugledalo svjetlost dana.
Tog dana zlo je dobilo svoj potpuni oblik! Znali su zlikovci i šta rade i koga napadaju, u šta pucaju..znali su ali im ruka nije zadrhtala!
Batkuša, mjesto u kojem nije bilo nikakvih borbenih dejstava više puta je bilo meta hrvatske artiljerije baš kao i ostala srpska sela pa čak i sam grad Šamac. Širom cele opštine, planski i ciljano su gađane škole, dječija igrališta, crkve, pijace, zdravstvene ustanove, vrtići, stambene zgrade...
Мalena Dejana je bila najveća radost svojih roditelja Mitra i Dragice. Njenom rođenju svi su se radovali, slavili, pjevali i veselili. Bio je to najljepši dan u životima Đakovića. Dejana je rođena u Ljubljani, u Sloveniji. Imali su roditelji stotine planova šta će i kako će kada je riječ o odrastanju njihove mezimice i njenom školovanju. A onda je stigao rat i prekinuo sve! Dejana je 2. avgusta proslavila svoj drugi rođendan, nažalost i posljednji...nije još naučila pisati ni prva slova, nije znala ni da izgovori reč "rat" ali već je postala prijetnja "velikim hrvatskim bojovnicima".
Pripadnici hrvatske vojske iz Orašja, tog zloglasnog vojnog uporišta, zasuli su selo Batkušu gelerima, mecima, bombama..zatrovani mržnjom prema svemu što je srpsko i pravoslavno, tukli iz sveg mogućeg naoružanja po ovom malom naseljenom mjestu, po nedužnim civilima..Dragica je usmrćena pred kućom i to dok je Dejanu držala u naručju..tri života u trenu su prekinuta!
Svo zlo koje je dolazilo u Posavinu, dolazilo je upravo iz Orašja i Odžaka, vojnih uporišta gdje je bila skoncentrisana hrvatska vojska. Orašje i Odžak ostali su upamćeni po stravičnim logorima gdje su vršena masovna silovanja srpskih žena i djevojčica kao i zvjerska mučenja i likvidacije zarobljenika za šta postoje sudske presude. Upravo iz ta dva mjesta kretali su svi napadi na srpska sela i gradove a odatle je neprestano vršeno granatiranje naseljenih sela i gradova. Područje Posavine, pa i sam Šamac, vrlo često su bombardovani i sa teritorije Republike Hrvatske čiji su građani već u martu 1992. krenuli u osvajanje tuđeg; učestvovali su u napadu na srpsko selo Sijekovac, okupaciji Broda i Dervente, te spaljivanju stotinu srpskih sela i zaselaka, ubijanju civila i nejači, formiranju logora...
ŠAMAC TEŠKO STRADAO TOKOM AGRESIJE
Tokom hrvatske agresije na Šamac (1992-1995) zvjerski je ubijeno više stotina građana srpske nacionalnosti. Osim Srba, u napadima velikohrvatskog agresora stradali su takođe i Bošnjaci i Romi ali i Hrvati. U naselju Domaljevac postojao je i logor za Srbe, a nema sela koje nije opustošeno ili razoreno tokom agresije....Prve srpske žrtve pale su još u aprilu 1992. godine, a prve granate na grad Šamac pale su još u maju 1992. kada je poginuo civil Bošnjak Fikret Omeragić, čije je ime uklesano na centralnom spomeniku u gradu. Država Hrvatska je aktivno učestvovala u agresiji budući da su sa tih položaja nerijetko dolazile granate koje su pogađale centar opštine. Porušen je i oštećen značajan broj sakralnih i društvenih objekata.
Jedno od nastradalnijih mjesta ove opštine svakako jeste Batkuša gdje je tokom napada agresora ubijeno 25 mještana. Najmlađa žrtva je imala dve, a najstarija 66 godina.
O ubijenoj srpskoj deci tokom velikohrvatske agresije, rijetko se govori i piše. Ni trideset godina od završetka rata široj javnosti nisu poznata njihova imena, njihove tragične sudbine, a vrlo često ni imena njihovih počinilaca. Građani Srbije apelovali su da se spomenik ubijenoj djeci tokom hrvatske agresije od Banije, Korduna, Slavonije, Baranje, do Posavine, Bosanske Krajine, Hercegovine - podigne u Beogradu, a da se 1. maj proglasi Danom sećanja na najmlađe stradalnike.
Korišćeni izvor: Dokumentacioni Centar Republike Srpske - Djeca: žrtve rata i mira
Коментари
Постави коментар