Prošle su 34 godine od stravičnog zločina muslimanskih ekstremista nad srebreničkim Srbima. Muslimanski ekstremisti su 10. maja 1992. započeli organizovane napade na srpska sela i zaseoke zvjerski ubijajući nedužne civile, mahom starija i nepokretna lica. Žrtve su sakaćene, ritualno ubijane i žive spaljivane po kućama. Bila je to prava "živa lomača" kako kažu mještani podrinjskih sela. Ubijeno je 30 žena i starih, bolesnih i nepokretnih lica.
 |
| ŽRTVE MASAKRA: Petrija Andrić, Stoja Vasić (gore desno) i Danica Novaković, Milojko Gagić (dole levo) |
Srbi u Srebrenici obilježavaju godišnjicu jednog od najvećih zločina u Podrinju. Prisjećajući se tragičnih majskih dana 1992. kada su počinjeni neki od najstrašnijih zločina nad srpskim stanovništvom, porodice apeluju od nadležnih organa da privedu počinioce. Još uvijek se traga za nestalim licima, piše Info.
Nakon što je 1991. Musliman otrovao Vladu Lazarevića iz sela Šadići, već 12. januara 1992. ubijen je Ranko Baranac, penzioner iz sela Bijela, a 5. marta ubijena je djevojka Stojanka Sekulović. 5. aprila muslimani ubijaju Mihajla Stanojevića koji je pregovarao o mirnom rješavanju sukoba, a tri dana kasnije u napadu na sanitet biva ubijen Rade Radović. Tokom aprila ubijeno je još 20 Srba u Zvorniku, puca se, pale se i pljačkaju srpske kuće, mnogi civili su zatočeni.
Nakon što su na Đurđevdan, 6. maja 1992. spalili srpska sela Gnionu i srpski dio sela Blječeva te počinili masakr u Zelenom Jadru, kada je masakrirano 17 civila, muslimanski vojnici su nastavili svoje zulume nad nedužnim civilnim stanovništvom. Zasjede, zlostavljanja, ubistva..postali su svakodnevica. Život u Srebrenici više nije bio ni moguć ni siguran. U atentatu biva ubijen Goran Zekić i nakon „krvavog Đurđevdana“ započinje masovni egzodus i nasilni progon srpskog stanovništva sa područja Srebrenice. Kolone srpskih izbjeglica pokušavale su da pronađu spas od zla koje je okupiralo njihov grad. Ni taj progon nije mogao proći bezbolno, te su muslimanske žene i djeca kamenovali vozila, autobuse i zaprežna kola sa srpskim izbjeglicama, prisjećaju se preživjeli.
U Srebrenici i Potočarima tog aprila i maja formirano je 8 logora i zatočeničkih objekata za Srbe.
Nakon što su ostvarili svoje planove, muslimanski ekstremisti su otišli korak dalje i započeli su sa paljenjem srpskih sela i ubijanjem onih preostalih civila koji su ostali. Bilo je to pravo etničko čišćenje, dotad neviđenoj na tlu "moderne Evrope". Svima je jasno da rat u Srebrenici nije počeo u julu 1995. Mnogo prije tog jula 1995. počinjeni su stravični zločini nad srpskim stanovništvom tokom kojih je spaljeno 150 sela i zaselaka a ubijeno 3 267 ljudi, među kojima i 72-oje djece. Mnogi zatvaraju oči pred "majem 1992. godine" jer im se u novostvorene mitove i propagandu ne uklapaju istina i sve navedene argumentovane činjenice.
Nevjerovatno je to što niko od srpskih predstavnika vlasti i opozicije u Srebrenici, ni novinarske kuće ne obilježavaju niti podsjećaju na mnogobrojne majske pokolje nad srebreničkim Srbima. Sa druge strane Bošnjacima nije bilo teško da dođu i pročitaju fatihu za svoje borce i "šehide" i mahom izginule na tuđem kućnom pragu u napadima na nezaštićena srpska sela.
10. maj 1992. je dan bošnjačke sramote, datum kada su srebrenički muslimani pokazali svoje pravo lice...U dobro organizovanom i temeljno isplanirom, sa vrha države kreiranom napadu na nekoliko srpskih sela u srebreničkoj opštini, likvidirano je tridesetoro Srba, civilnih lica - uglavnom žena i starijih osoba od kojih su mnoga bila nepokretna ili paralizovana. Jedina krivica tih nedužnih ljudi bila je to što su se drugačije zvali. Najveći broj žrtava je živo zapaljeno u svojim kućama, a oni drugi su zvjerski mučeni pa doslovno masakrirani. I to nisu počinili neki tamo ljudi već uglavnom prve komšije - Muslimani iz Dobraka, Potočara, Skelana, Žabokvice, Poznanovića, Pirića, Liješća, Poljaka...
Pred samo svitanje majskog dana 1992. naoružane muslimanske snage izvršile su napad na srpska sela Međe, Osredak, Viogor i Orahovica u opštini Srebrenica počinivši tom prilikom težak masakr. Danima pre napada u više navrata vođeni su bezuspješni razgovori sa muslimanskim predstavnicima o mirnom suživotu. Muslimanske pregovarače predstavnike meštana iz okolnih sela najčešće su predvodili milicioneri Hakija Meholjić i zločinac Naser Orić.
Kada je Srbima izgledalo da je dogovor ostvaren, muslimani su iznenada napali i okupirali navedena srpska naselja. U napadu su učestvovali dobro naoružani pripadnici "Armije BiH" regrutovani u okolnim muslimanskim selima Srebrenice i Bratunca. U zaseocima
Čumovići i Rovići, na prevaru je uhapšeno 35 mještana srpske nacionalnosti koji su odvedeni u logor "Pilićarnik" u zloglasnim Potočarima gde su danonoćno prebijani, zlostavljani i mučeni. Među zatvorenicima je bilo mnogo žena i djece, čak i jedna trudnica. Dve djevojke su silovane u tim logorima.
Sve što je u navedenim selima i zaseocima bilo srpsko, počevši od imovine: pokućstva, bele tehnike i stoke, do temelja je opljačkano, a potom preko 200 kuća i još više ostalih zgrada je spaljeno i razoreno. U svojim kućama su živi zapaljeni stariji i nepokretni civili srpske nacionalnosti.
Selo Viogor, nastanjeno većinskim srpskim stanovništvom napali su 15. maja 1992. pripadnici TO Sućeska, TO Srebrenica i TO Potočari pod komandom Nasera Orića i Zulfe Tursunovića. Tom prilikom selo je zapaljeno i uništeno, a imovina opljačkana. Nakon napada na Viogor ubijeni su civili Stoja Vasić (84) i Drago Jovanović (64). Stoja je, prema svjedočenju njenog sina Slobodana, bila nepokretna i nije mogla da bježi iz sela, te je ostala u svojoj kući gde su je muslimanski ekstremisti zlostavljali pa živu zapalili. Ni Drago Jovanović zbog bolesti nije uspio da pobjegne iz sela pa je prema kazivanju svjedoka Miladina Ristanovića, ostao kod svoje kuće gdje je zvjerski ubijen, a njegovi posmrtni ostaci nisu još pronađeni.
Vasić Mira, ćerka ubijenog Draga Jovanovića, u svom svjedočenju rekla je da su u aprilu mjesecu 1992, a i pre, počele provokacije od strane pojedinih komšija Muslimana iz susjednih sela Sućeske i Bajramovića, a koje su se ogledale u svakodnevnom zaustavljanju autobusa od strane lica koja su na glavama imale crne kape. Zbog navedenih događaja, Mira je 01.04.1992. godine napustila Viogor i otišla je sa detetom u Zrenjanin. Tog 15.05.1992. muslimani su napali selo. Mirina majka se nekako uspjela izvući prilikom napada i ona joj je lično pričala da je odmah počela bežati čim je čula pucnjavu, dok je Mirin otac krenuo prema štali da uzme konja i tada je ubijen.
Još nije pronađeno ni telo Obrada Vasića (38) koji je nestao za vreme napada TO Srebrenica na selo Bojna kod Srebrenice. To selo takođe je uništeno početkom maja, a stanovništvo prognano. Supruga nestalog Obrada ispričala je kako je nakon oslobođenja Srebrenice, u kući Orić Nasera pronađena sveska u kojoj je evidentirano nečitkim rukopisom da je civil Vasić Obrad, brat , ubijen kod releja u Srebrenici. Tom prilikom je takođe pronađen jedan papir na kojem je opisan način na koji je ubijen Marković Mirko (1946) iz Srebrenice i Jela je taj papir predala njegovom sinu, a svesku je predala jednom od pripadnika srebreničke policije. Ona napominje da je nestanak njenog supruga ostavio velike psihičke probleme njihovim ćerkama koje su tada imale 4 i 5 godina, kao i Obradovom sinu Zdravku, iz prvog braka, čija je majka poginula pre rata, a koji je ovom prilikom izgubio i oca. Jela je u ovom ratu, pored supruga, izgubila i dosta rodbine, a u selu Podravanju su joj, prilikom napada muslimanske vojske, ubijeni sestra, njen suprug i njihovo dvoje djece.
U selu Sjemovo muslimanski vojnici su brutalno ubili i nepokretnog starca Miloša Zekića (83) koji je zapaljen u svojoj kući, a selo je spaljeno i porušeno. I selo Osredak, naseljeno isključivo Srbima zapaljeno je petnaestog maja. Stanovnici tog sela dan ranije su prognani, jedino je ostao Sekula Ristanović (87), invalid, nepokretan. Prilikom upada pripadnika TO Srebrenica u selo, starac je pronađen a potom zapaljen u svojoj kući. Ima ozbiljnih naznaka da je o svemu bio upoznat Naser Orić. Prema svjedočenju Sekulinog sina Miladina, on je pre ulaska jedinica TO Srebrenica i TO Sućeska u Osredak obilazio više puta oca, dok se nalazio u izolaciji u selu Čumavići. - Selim Ahmetović iz Borkovića rekao mi je da će nakon paljenja sela Sjemovo, Bare, Rosulje i Rovići, pripadnici iste TO 15. maja zapaliti i Osredak. Od Selima sam tražio da kaže Naseru Oriću da ne pale selo jer mi je u kući ostao nepokretni otac. Narednog dana, na moj zahtjev pet vojnika TO Srebrenica odvelo me do kuće, ali sam zatekao kuću zapaljenu. Posmrtne ostatke oca pronašao sam tek kasnije, jer su me odmah vratili u izolaciju u Čumavić“, svedočio je Miladin Ristanović.
Istog mjeseca su napadnuti Čičevci, srpsko selo u opštini Srebrenica, i tom prilikom su na najokrutniji način pogubljeni: Novaković Danica (80), njen dever Novaković Miloš te njihove komšije Tanasijević Manojlo /70/ i Tanasijević Milenko. Telo starog Miloša je pronađeno bez glave prema riječima Daničinog sina ona nije napustila selo jer je bila skoro nepokretna. Njen sin Ivan je nakon oslobađanja Srebrenice otišao natrag u selo, gdje je pronašao tijelo svoje majke, koja je bila ubijena iz vatrenog oružja. Ona je bila zakopana na jednoj livadi u zaseoku Biljeg, a nešto kasnije je tijelo ekshumirano i ona je ponovo sahranjena u porodičnoj grobnici.
U isto vrijeme jedinice TO Srebrenica koje su predvodili Hakija Meholjić i Nedžad Bektić, komandant brigade "3. maj" Kragljivoda (i član štaba svih oružanih snaga u Srebrenici), napali su srpsko selo Međe. I to selo je spaljeno, a u selu je ubijeno sedmoro civila, među njima Vojislav Đurić (73) i njegov sin Novak (47), inače gluvonijema i mentalno zaostala osoba, dok je u zaseoku Karno zverski ubijena domaćica Petrija Andrić (60) i to hladnim oružjem, nožem ili mačetom. Prema svjedočanstvima preživjelih ranjenih mještana, nakon upada Meholjićevih i Bektićevih jedinica u taj zaselak, zarobljeni su i civili Milojko Gagić (52) i Radivoje Subotić, da bi potom bili mučeni i naposletku ubijeni. Iz sela je u zatočeništvo u Srebrenicu odvedeno desetak meštana: preživjeli su svjedočili da su svi mučeni, a da su neki ubijeni. Meholjićevi i Bektićevi vojnici nekoliko dana kasnije zapalili su i Radoševiće, a tom prilikom u svoj kući ubijen je i zapaljen starac Aleksa Perić /65/. Nešto ranije i vojnici Orićeve i Tursunovićeve jedinice ponovo su se "proslavile": sačekali su da se deo prognanih mještana Orahovice vrati u selo, a zatim ih napali i selo konačno spalili. U tom besomučnom napadu je ubijen slobovidi starac Radojko Petrović, koji je prethodno bio izložen užasnim torturama.
Mještanin Karna Milenko Subotić ispričao je pre nekoliko godina za medije da su prilikom napada i upada u selo, pripadnici muslimanskih snaga uhvatili njegovog brata Radivoja i nakon višednevnog mučenja ubili ga i zakopali u jednoj njivi u kraju sela. -Prilikom ekshumacije i prenošenja njegovih posmrtnih ostataka utvrđeno je da su mu ruke vezane žicom i polomljene noge, ruke, rebra i lobanja, kao i Milojku Gagiću koji je bio istog dana zarobljen, ali je nakon nekoliko dana mučenja ubijen i zakopan u selu Klotjevac odakle je ekshumiran i sahranjen u porodičnom groblju, rekao je Subotić.
U "Srebrenički aušvic", jedan od najzloglasnijih logora u Podrinju, tada je dovedena i Srpkinja Ljubica Gagić (42) koja je tu danonoćno mučena i zlostavljana od strane muslimanskih vojnika. Njen muž je takođe zarobljen u svojoj kući, danima mučen i prebijan pa svirepo ubijen. Nesrećna Ljubica prošla je sve patnje srebreničkih logora. Mučena je, zlostavljana, ponižavana od strane orićevih vojnika.
Ljubica je prelomila i između zločinačkog iživljavanja i smrti odabrala odlazak sa ovog sveta. Ljubica Gagić je popila esenciju i izvršila samoubistvo jer nije bila u stanju da podnosi strahovita zlostavljanja kojima je bila izložena od muslimanskih vojnika, od kojih je najgori bio krvnik Zulfo Tursunović, jedan od muslimanskih starešina, piše 2008. Glas Srpske. Ljubica je umrla mučeničkom smrću 7. jula 1992. godine u najgorim mukama u zatvoru u Srebrenici. Svjedočeći užasnim torturama koje su preživljavale druge žene i devojke srpske nacionalnosti, Ljubica nije mogla ostati ravnodušna. Svaki dan je plakala i strepela da bi i nju moglo snaći isto...i imala je pravo, jer baš niko nije umakao "nožu" zlikovaca i kabadahija. Svaki dan iz logora su odzvanjali urlici, jauci, kuknjave...muslimanski stražari su tukli sve redom i iživljavali se nad civilima...da li je žena, dijete ili muškarac u pitanju, uopšte im nije bilo važno!
'Ko zna kakvim su je mukama mučili...i šta su joj radili sve... Samo je ona znala kako su je mučili. Ni reč iz nje nije izlazila. Ko zna kakvu je tajnu premučena sa sobom u zemlju odnela', posvjedočila je njena rođaka i sapatnica u logoru Danica Gagić, u knjizi 'Krici i opomena' Ljiljane Bulatović-Medić, naše književnice iz Beograda. Trećom knjigom iz edicije „Istinita Srebrenica“, Ljiljana Bulatović-Medić dala je dragocen prilog utvrđivanju pune istine o mučeničkom stradanju Srba u Srebrenici. Danica Gagić je ispričala je kako joj je Ljubica rekla u poverenju da se živa neće dati u ruke muslimanskim vojnicima da je muče i siluju kako su radili ostalim djevojkama te da je spremila esenciju za svaki slučaj.
Za ovaj stravičan masakr i uprkos brojnim dokazima i izjavama svedoka, još uvek niko nije odgovarao. Zločinci i danas slobodno šetaju a državni organi ćute i štite počinioce i to sve sa jednim ciljem - da zločini nad Srbi u Srebrenici ostanu neprocesuirani.
Izvor: Nova srpska politička misao - "Nekažnjeni zločini nad Srbima u Podrinju"
Fond Istorijski projekat Srebrenica - "Srpske žrtve Srebrenice 1992-1995"
Коментари
Постави коментар