KNIN (1995): HRVATSKI BRAČNI PAR JELIĆ OKRUTNO UBIJEN TOKOM OLUJE! HRVATSKI VOJNICI NIKOGA NISU ŠTEDELI


Među žrtvama pripadnika hrvatske vojske za vreme akcije "Oluja" u avgustu 1995. godine, bili su i supružnici Ivan i Ana Jelić, penzioneri, inače Hrvati po nacionalnosti. Ubijeni su od svojih sunarodnika zato što su se družili i živeli zajedno sa Srbima.

Tokom akcije "Oluja" u samom gradu Kninu počinjeni su neki od najstrašnijih zločina tokom građanskog rata u Hrvatskoj. Iako je većina Srba u strahu za svoje živote napustila grad, određeni broj civila je ipak odlučio da ostane u svojim domovima verujući da im hrvatski vojnici neće nauditi. Reč je pretežno o starijim licima koji zbog godina i bolesti nisu bili u sposobnosti da se evakuišu. Takođe, tu je bilo i lica hrvatske nacionalnosti kao i lica koji su bili iz mešovitih brakova. Nažalost, njihova procena je bila potpuno pogrešna. 

Neselektivno granatiranje civila i civilnih objekata grada Knina 4. i 5. avgusta 1995. po naredbi generala Ante Gotovine predstavlja  direktno kršenje međunarodnog prava i običaja ratovanja. Ovaj akt mržnje predstavlja čist primer zločina protiv čovečnosti i zločina protiv civilnog stanovništva. U tom besomučnom, neselektivnom razaranju porušen je i oštećen veliki broj stambenih, društvenih i sakralnih objekata a ubijen je i veliki broj civila koji su ostali u gradu. Hrvatske vojnike nije bilo briga ni kako se zovu, ni koje su vere bili ljudi u Kninu već su ubijali šta su stigli. U bombardovanju grada ubijena je i poznata splitska balerina. 

Tu tragediji nije bio kraj. Još veći pakao je usledio po ulasku hrvatskih vojnika u razoreni Knin. Oni su odmah započeli sa divljačkim uništavanjem objekata i pljačkanjem srpske imovine. Palili su kuće, rušili, uništavali a najgore su prolaziili civili. Oni su bili podvrgnuti užasnim torturama i zlostavljanju pre nego što su likvidirani.

4. avgusta 1995. oko 9 sati, UN registrovao 15 leševa muškaraca, žena i dece - u glavnoj kninskoj ulici. Bili su ubijeni granatama. Tela nekih civila su kasnije hrvatski vojnici izvadili iz plastičnih vreća, pregazili ih tenkovima i izrešetali mecima, svedočili su predstavnici UN. Oni su bili zgroženi i šokirani scenama nasilja koje su zatekli u razrušenom gradu. "Svuda su ležala tela masakriranih civila, pripadnici hrvatske vojske su ubijali i životinje. Bio je to pravi pakao".

U izveštaju predstavnika Ujedinjenih Nacija navodi se kako je na ulazu u Knin registrovano pet leševa srpskih civila starosti od 30 do 70 godina. U nedelju, 6. avgusta oko 10 sati, prema groblju je u otvorenom teretnom vozilo vožena grupa mrtvih osoba. Krv je curila, "mozgovi su im curili", navode predstavnici UN. U isto vreme viđeno je puno krvi pred policijskom zgradom. Na ulazu, kod gostionice, registrovana su tela sedmoro ubijenih civila. U Kninu je registrovano i dekapitirano (obezglavljeno) telo jedne žene.

Pripadnici hrvatske vojske nikoga nisu štedeli. Išli su od kuće do kuće, od stana do stana i ubijali sve što bi zatekli. Ubacivali su bombe u podrume, streljali su i zlostavljali civile. Na taj način je ubijeno dosta meštana i srpske i hrvatske nacionalnosti.

Po ulasku hrvatske vojske u Knin 7. avgusta 1995. grupa hrvatskih vojnika provalila je u porodični dom hrvatske porodice Jelić. U kući su se tada nalazili Ivan (90) i njegova supruga Ana (88) koji su bili teško pokretni i koji su čitav rat proveli u Kninu. Nisu želeli da pođu sa izbegličkim kolonama smatrajući da im niko  neće nauditi s obzirom da su oboje hrvatske nacionalnosti. Pripadnici HV-a su lomili i rasturali sve po stanu, opljačkali svu imovinu a onda su poubijali Anu i Ivana čije su posmrtne ostatke ubrzo pronašli humanitarci. Zločin je počinjen u bivšem UN sektoru "Jug". Ovaj zločin hrvatske vojske nad hrvatskim civilima, među prvima su dokumentovali i javnosti prezentovali predstavnici Hrvatskog Helsinškog Odbora (HHO) koji su detalje objavili i u svojim publikacijama.

Reč je o izuzetno velikodušnim i poštenim ljudima, koje nije zanimala nikakva politika. Bili su protiv ratova i sukoba, voleli su ljude svih vera i nacija. Njihova vrata su bila svakome otvorena i zato su bili veoma poštovani i uvažavani od strane svih Srba u gradu. Baš kao i drugi Hrvati koji su ostali u Kninu za vreme rata, i Jelići su bili maksimalno zaštićeni, nisu imali nikakvih neprijatnosti. Sugrađani ih pamte kao skromne i velikodušne ljudi i nikome nije bilo jasno zašto bi neko počinio takvo zlodelo te naudio ovim ljudi. Gotovo u isto vreme, na zverski način je ubijena i njihova komšinica Dragica Vukša, starica koja imala preko 90 godina. I nju su hrvatski vojnici maltretirali te je ubili i bacili u bunar. U kući su zaklani i supružnici Lazo i Ana Milanković, a ubijen je i invalid Jovan Treskavica.

Prema podacima DIC VERITAS-a, tokom akcije "Oluja" ubijeno je i stradalo 1872 građana srpske nacionalnosti, među kojima su tri četvrtine bili stariji od 60 godina. Među ubijenima su 552 žene i dvanaestoro dece. Prema saopštenju Veritasa, među žrtvama 552 ubijene žene, čak četiri petine su bile starije od 60 godina, što predstavlja jedan od “crnih” rekorda građanskog rata devedesetih prošlog veka na prostorima prethodne Jugoslavije. “Oluja” je izvršena uprkos činjenicama da je ta oblast bila pod zaštitom UN, pod nazivom sektori "Jug" i "Sever", i da su predstavnici RSK prethodnog dana u Ženevi i Beogradu prihvatili predlog međunarodne zajednice o mirnom rešenju sukoba. U VERITAS-ovom spisku nestalih još se nalazi 1.770 lica srpske nacinalnosti koji su nestali u periodu 1991–1995. na području Hrvatske i bivše RSK. Među nestalima je 1.275 civila, od čega 493 žene. VERITAS raspolaže pouzdanim podacima za još 163 registrovana grobna mjesta u kojima se nalaze neidentifikovani posmrtni ostaci smrtno stradalih Srba na pomenutom području i u istom periodu, koji i dvadesetčetiri godine po prestanku rata, isključivo zbog opstrukcije hrvatske strane, čekaju na ekshumacije. 

Najmlađa žrtva akcije "Oluja" je bila dvomesečna beba Andrijana Škorić, koja je stradala u izbegličkoj koloni u kojoj su se Škorići našli usled progona iz rodne Gline. Najstarija žrtva je bila Dragica Zorić, starica od 99 godina koja je ubijena u Donjem Žirovcu a nakon toga bačena u masovnu grobnicu. 

I HRVATI UBIJANI TOKOM OLUJE

Hrvati koji su za vreme rata odlučili da 1991. ostanu u Kninu, te su se oglušili o naredbu tadašnjih hrvatskih vlasti da se isele, vrlo brzo su prozvani "četnicima, izdajicama, špijunima" zbog čega su mnogi nakon rata doživeli užasne neprijatnosti, torture a neki su čak i ubijeni. Procenjuje se da su hrvatski vojnici tokom akcije "Oluja" ubili najmanje 40 Hrvata i katolika. Osim Ivana i Ane Jelić, među žrtvama je bila i Hrvatica Terezija Ružak. Terezija je rođena 27. septembra 1923. u Petrinji gde je i živela. Bila je rođena Petrinjka, koja je kao hendikepirana osoba, još pre rata, dospela u Dom penzionera u rodnom gradu. Dvanaest hrvatskih vojnika upalo 08.08.1995 u bolnicu u Dvoru prilikom čega su na svirep način streljali devetoro starijih civila. Žrtve su štićenici Doma penzionera i pacijenti Psihijatrije iz Petrinje. Ivanka Rodić, Hrvatica rodom iz Otočca, živela je sa suprugom i sinom u Crevarskoj Strani, nedaleko od Vrginmosta. Ubijena u 37-oj godini života u avgustu 1995. godine, kada su hrvatski vojnici napali civilno vozilo u kojem se nalazila sa suprugom. U selu Srb kod Donjeg Lapca, grupa hrvatskih vojnika je 5. avgusta 1995. zlostavljala pa živu zapalila staricu Mandu Ciganović. Manda je po nacionalnosti bila Hrvatica i imala je preko 80 godina. Manda je imala slomnjenu nogu a hrvatski vojnicu su nakon pljačke zapalili staricu sa sve kućom. U svojoj kući su tokom napada hrvatske vojske 1995. mučeni pa masakrirani i penzioneri Dana (65) i Neđo (60) koji su bili hrvatske nacionalnosti. Na kućnom pragu u okolini Petrinje tragičnog 6. avgusta 1995. hrvatski vojnici su poubijali supružnike Ivu (72) i Milku Marković (71), inače Hrvate po nacionalnosti koji su štitili Srbe i više puta im pomogali. U Strmenu kod Kostajnici, hrvatski vojnici su zaklali Maricu Lončarević, Hrvaticu, a Hrvata Josipa Klobučara usmrtile su granate iz hrvatskog aviona koji je bombardovao kolonu srpskih izbeglica.

Iako je postojala ideja da se u gradu podigne kapela za te žrtve, te da se svakog 5. avgusta obeležava njihovo stradanje, to još uvek nije učinjeno. 



Коментари