Najava postrojavanja paravojnih jedinica HVO u Modranu kod Dervente oživela je ratne traume i produbila nikad zaceljenje rane srpskog stanovništva. Okupljanje poražene agresorske hrvatske paravojske u gradu koju su isti ti Hrvati 1992. doslovno razorili samo je jedna od brutalnih, nehumanih provokacija dirigovana direktno iz Zagreba sa ciljem izazivanja novih etničkih sukoba i podela.
Podsećamo, tog aprila 1992. hrvatske paravojne formacije iz susedne Hrvatske okupirale su opštinu Derventa a grad pretvorili u svojevrstan logor smrti. Ko god je imao srpsko ime i prezime ili ispovedao pravoslavnu veru, bio je osuđen na smrt. Hrvatski ekstremisti, kako dobrovoljci iz Slavonskog Broda, Vukovara, Rijeke i svih delova Hrvatske, tako i domaći derventski Hrvati počinili su doslovno genocid nad srpskim stanovništvom.
Samo na području ove opštine za tri meseca je likvidirano je 157 srpskih civila, među kojima dvadesetoro dece! Ubijane su žene, deca, stari i nemoćni ljudi, invalidi, zarobljeni branioci sela...
U Derventi nije vođen nikakav rat kako vole Hrvati često reći već je jedna strana - hrvatska ubijala, a druga strana - srpska je ubijana!
Žrtve su masakrirane po kućama, zlostavljane, ritualno mučene i sakaćene, pa bacane u seoske bunare ili masovne grobnice. Jedan deo stanovnika još se vode kao nestali. Osim Srba, ubijen je i jedan deo muslimanskog i hrvatskog stanovništva.
Ugašene su kompletne porodice poput Živkovića, Lazarevića, Zorića... razrušene su i minirane sve pravoslavne svetinje - crkve, hramovi, kapele i parohijski domovi a nijedno pravoslavno groblje nije ostalo čitavo.
Kakva su zverstva činjena po derventskim logorima još se prepričava. Srpske devojčice su silovane pred očima majki koje su bile prinuđene gledati ta zverstva da bi potom i same proživele isto. Još je veći broj ranjenih, zatočenih ljudi od kojih i danas mnogi žive sa traumama.
UBIJENI SRPSKI CIVILI - SIMBOL DERVENTE
Prve asocijacije na Derventu nisu nažalost ni uspesi mladih, ni poljoprivredna kultura ni prirodne lepote. To su nažalost logori za Srbe i patnja koju je srpski narod doživeo 1992. godine.
Ne smemo dozvoliti da se imena ubijene i ranjene dece nikada zaborave niti da traumatične ispovesti silovanih žena padnu u zaborav.
Danijel Marić, zvanično najmlađa žrtva Dervente, imao je samo dva dana kada je preminuo tog 5. juna 1992. godine kao žrtva hrvatske agresije! Imao bi danas 34 godine, bio bi zreo mladić, uzoran suprug, otac, imao bi svoju porodicu...umesto toga, on tri i po decenije počiva na lokalnom groblju i živi samo kao uspomena!
Kome je bio kriv maleni Zdravko Milanović, učenik osnovne škole, koji je imao samo dvanaest godina kada je ubijen od hrvatskih oružanih snaga u svome mestu Pjevalovac?! Ili tek godinu stariji Milan Krsmanović koga su Hrvati ubili na veliki pravoslavni praznik Vidovdan tokom napada na njegovo selo?
Šta reći tek za tročlanu porodicu Živković čije su ognjište zauvek zatrli hrvatski bojovnici tog aprila 1992. godine?! Domaćin Savo, njegova supruga Jelena i njihov petnaestogodišnji sin Goran mučeni su na stravične načine do smrti. Slična sudbina zadesila je i porodicu Lazarević. Srbina Veljka, njegovu suprugu Mirjanu i njihovog sina Duška masakrirali su pripadnici hrvatske paravojske a sa njima tada masakrirali su i komšinicu Danicu Ćudić koju su teško mučili, a njenog supruga Čedu zarobili, mučili pa izmasakrirali.
Kome je kriva bila devojčica Radojka Knežević od tek 14 godina? Ili Srpkinja Vukica M. /48/ koju su 12.06.1992. zlostavljali i silovali hrvatski bojovnici pa joj telo bacili u seoski bunar?!
Muslimanka Fatima Jarić ostala je slepa, kao i njen suprug kada su hrvatski vojnici ubacili bombu u njihovo sklonište. Tom prilikom teško je ranjen njihov sin Dalibor, dečak od samo devet godina koji je zadobio teške povrede glave i ostao 70% invalid.
A šta tek reći za masakr u selu Kostreš gde je izmasakrirano 12 srpskih staraca, od čega sedam žena. Tela šestoro civila još nisu pronađena a Hrvati ne žele da kažu gde su pokopana.
Na mermenom spomeniku i nasmejana lica Ružice Savić /20/ i Milanke Blagojević /39/ koje su poubijali ustaški zlotvori tokom napada na naselje "Čardak". Još niko nije osuđen ni za surovo ubistvo penzionera Simeuna Simikića /65/ čije su izmasakrirano telo razapeto na porodičnu kapiju uočile komšije. Nema pravde ni za Milosavu Subić /52/, mučki ubijenu u porodičnoj kući, kao ni za Dragana Đajića, dečaka od 16 godina.
VETERANI VRS PONOVO BRANE DERVENTU
Predsednik Predsedništva BORS-a Miladin Gagić rekao je nakon vanredne sednice BORS-a da u ime organizacije traži od institucija Republike Srpske, posebno od MUP-a Srpske da zabrani postrojavanje paravojnih jedinica HVO u Modranu kod Dervente.
- Vjerski obred uvijek može, paljenje svijeća, polaganje vijenaca, ali bilo šta drugo, postrojavanje, obilježja, zastave, to MUP da spriječi na licu mjesta - istakao je Gagić.
Gagić ističe da je razgovarano i o i zakonu o grobljima, o spomeniku u Modranu, ili bilo kojem drugom koji vređa osećaje srpskog naroda.
- Znamo da su pod tim obilježjima ubijani Srbi i u posljednjem ratu. Tražimo da se po hitnom postupku donese zakon o grobljima, ali isto tako i da lokalne zajednice provedu proceduru u kojem će oni odraditi dio koji trebaju, da se ta spomen obilježja uklone. Mi čekamo 18 godina da se sruši spomenik u Modranu, to je previše, i nećemo još dugo čekati, ako se to ne odradi bićemo prisiljeni na radikalne poteze - dodao je Gagić.
Povodom najavljenih skupova pripadnika HVO, koji su počinili strašne zločine na ovim prostorima u toku odbrambeno - otadžbinskog koordiniramo aktivnosti i protivmere, rekao je ministra rada i boračko-invalidske zaštite Srpske, Radan Ostojić, nakon vanredne sednice Predsjedništva BORS-a u Derventi.
- Upravo vanredna sjednica Predsjedništva BORS-a je sazvana iz tog razloga. Aktivnosti Ministarstva rada u MUP-a biće nastavljene. Ponoviću ono što sam više puta već rekao, kada su u pitanju obilježavanja važnih datuma - sve ono što je nama dozvoljeno u FBiH, treba da bude dozvoljeno i njima ovdje. Znači to je dostojanstven dolazak bez ikakvih simbola i obilježja, da se zapale svijeće i polože vijenci, kao i obraćanje medijskim kućama i to je to. Sve je to dozvoljeno nama, treba da bude dozvoljeno i njima - rekao je Ostojić.
- Bilo kakvo veličanje ustaštva i simbolika iz NDH, vrijeđanje, i nas danas a i žrtava genocina iz Drugoh svjetskog rata kao i u posljednjem ratu mora biti zabranjeno od nadležnih institucija, ne samo formalno zabranjeno već i spriječeno - jasan je Ostojić.
Istakao je da će nastaviti pratiti dešavanja i biti oprezni.
- I neće se desiti ono što se dešavalo u nekim godinama ranije. Takođe, spomenici koji odišu simbolikom NDH, iz vremena najcrnjeg za srpski narod koji je preživio genocid je tema kojom se bavimo. Nadam se da će se i sve političke partije u NSRS složiti oko ove teme. Osuda genocida treba da bude osnova za donošenje zakono o grobljima i spomen obilježjima. Ona koja vrijeđaju naše žrtve i osjećanja moraju da budu uklonjena - rekao je Ostojić.
Јedan od takvih spomenika je i u Derventi i biće tema toga zakona.
- Јoš prošle godine BORS je inicirao donošenje novog zakona, ili dopunu sadašnjeg, koji će riješti tu oblast. Mislim da će se i kroz Rezoluciju steći osnovi da se osnaži naša inicijativa i da u najskorije vrijeme taj zakon ugleda svjetlo dana, a kasnije sporni spomenik u Derventi ukloni kao i ostali takve vrste - kaže Ostojić.
Sramota je da takvi spomenici postoje u srcu Republike Srpske, a možda ne postoje ni u Hrvatskoj, ističe Ostojić.
Podsećamo, ministar unutrašnjih poslova Republike Srpske u tehničkom mandatu Željko Budimir poručio je ranije da nikome neće biti dozvoljeno veličanje ustaštva, nacizma i fašizma, niti da vređa srpski narod i njegova osećanja.
Tokom hrvatske agresije (1992-1995) ubijeno je i stradalo 608 boraca Vojske Republike Srpske kao i 157 civila uglavnom srpske nacionalnosti, među kojima i jedanaestoro dece. Preko 5500 Derventskih Srba je tokom agresije ranjeno ili su prošli logorske torture.
"Nisu bile pošteđene ni žene, djeca ni starci. Umjesto da se radujemo Vaskrsu, brojne porodice su tada zavijene u crno, a stanovništvo odvedeno u logore, iz kojih se jedan broj njih nikada živ nije vratio. U masovnoj grobnici pokraj magistralnog puta, koja je otkrivena nakon rata, pronađeno je 19 tijela Srba koji su bukvalno bili nabacani na jedno mjesto i preko kojih je navučena zemlja. To je bio neopisivi prizor i scenario koji ljudski um nije mogao smisliti", rekao je predsednik Udruženja ratnih zarobljenika opštine Derventa Drago Knežević.
Коментари
Постави коментар